Het andere moment was op het strand van Kissamos. Dat was niet direct een vredig bountystrand te noemen. Er lagen grote stenen tussen het zand en het waaide er vrij hard. Wel bestonden de zeldzame badgasten vooral uit locals en dat gaf een prettige rust. Na een stukje zwemmen in de wilde zee, liet ik me languit neerploffen in het gloeiende zand. De stenen lagen niet zo lekker en overal zat zand, maar dat gaf niet. Ik voelde me zo ontspannen en vrij. Dat gevoel zou ik niet meer kwijtraken…Opnieuw bleef de herinnering hangen.

Mijn meditatieboeken en mijn fysiotherapeut vertellen me dat ik om te ontspannen naar zo’n plek kan teruggaan. Dat doe ik wel eens. Maar wat meer helpt is gewoon te gaan liggen, van onderen naar boven al je lichaamsdelen aan te spannen en dan te ontspannen. Tegelijkertijd rustig ademhalen, door je neus in en je mond uit. En als er gedachten door je hoofd schieten geeft dat niet. De kunst is ze gewoon voorbij te laten gaan en je niet in een gedachte te verliezen, die je vervolgens op sleeptouw neemt en je weer gestresst laat voelen. Laat de gedachte voorbij gaan en concentreer je op je ademhaling. Iedere keer als ik niet kan slapen of me erg gestresst voel helpt deze oefening mij goed.

Toch streef ik naar meer. Ik zou grote delen van de dag ontspannen willen zijn, leven in het nu zoals dat zo geitenwollensokkerig en gestampte brandnetelkoekjesachtig heet. Het is de grootste kunst die ik me eigen wil maken. Gelukkig duurt de cursus een levenlang, dus tijd genoeg om het onder de knie te krijgen!

Wat mij betreft is het net als Autodrop. Het zou verboden moeten worden. En wel per direct.

Het korste gedicht ooit luidt:

“U, nu!”

En ik zal het nooit meer vergeten.

Vereisten: je moet goed kunnen tsjilpen. Je moet kunnen vliegen. En je moet geel zijn. Hoe je dat realiseert, is jouw zaak. De kanariecoach helpt je vervolgens met zuiverder tsjilpen, hoger vliegen en feller geel worden. Denk er maar eens over na. Het kan je leven veranderen.

Laatst las ik een artikel waarin drie vrouwen van pas dertig werden geinterviewd. Of ze bereikt hadden wat ze hadden willen bereiken als ze de dertig zouden bereiken. Alsof je ineens allerlei dingen moet gaan bereiken als je die leeftijd behaald hebt. Ik wil elk jaar van alles worden en bereiken. Dat ik volgende maand toevallig dertig word, tja, dat is meer toeval.

Best bijzonder
Ik doe er nu wel zo koel over, maar stiekem vind ik het toch wel bijzonder. Net zoals toen ik twintig werd. En vast ook toen ik tien werd, maar dat is alweer bijna twintig jaar geleden en dat weet ik niet meer. Laat ik mezelf voor de grap nu eens dezelfde vraag stellen als die in het interview. Heb ik op mijn dertigste levensjaar bereikt wat ik had willen bereiken?

Tja…

Zoals gezegd heb ik nooit de dertig als een mijlpaal gezien voor het bereiken van bepaalde dingen. Wel zijn er dingen gebeurd waarvan ik kan zeggen dat ik blij ben dat ze reeds gebeurd zijn. We noemen:

Met stip op 1: Ik ben een mama geworden! Sinds drie jaar en negen maanden. Feitelijk hoefde ik daarvoor weinig te doen. Het ging als vanzelf. Toch ben ik er supertrots op en erg blij mee.

Met stip op 2: Ik ben weer een heel stuk gegroeid, mede dankzij punt 1. Niet qua lengte, dat zou ongezond worden. Maar meer qua persoonlijkheid. In sommige richtingen werd dat een soort wildgroei, daar moet ik het een en ander kappen. In andere richtingen groeide ik recht vooruit, of omhoog. Het is maar hoe je het wilt zien. Andere dingen zijn daardoor weer naar beneden gegroeid. Zo groei je maar door als mens. Ik heb niet de illusie dat ik ooit een evenwichtig persoon word. Dat hoeft ook niet. Als ik vooral maar mezelf blijf, met wat kleine noodzakelijke aanpassingen.

Met stip op 3: Ik heb een diploma. HBO communicatie. Die heb ik al zeven jaar. Maar ik ben blij dat ik toen heb doorgezet en zo’n papiertje op zak heb. Eigenlijk zou ik er nog wel een of meer willen halen. Wie weet als ik dertig ben.

Met stip op 4: Volgende maand hoop ik een nieuwe stap te zetten, waarover ik nog even niks loslaat. Het is een stap die op zich niks met dertig te maken heeft. Tegelijkertijd denk ik dat ik het niet tien jaar eerder had moeten doen. En vind ik het toch een leuk feit om ermee te beginnen als ik dertig word. Als een soort mooi markeerpunt in de agenda van mijn leven (hoe poëtisch). Later meer hierover.

Met stip op 5: Ik heb mijn rijbewijs. Ook alweer tien jaar. Maar het is verrekte handig op zijn tijd. Tenzij ik weer eens tegen een hekje aanrijd en dikke schade maak. Of word aangereden (twee keer in twee jaar tijd, of drie keer in zeven jaar tijd, het kan altijd erger).

Met stip op 6: Ik heb me voor het eerst volledig naakt begeven in een openbare ruimte waar meerdere mensen aanwezig waren (de kleedruimte van het zwembad). Ja ja…het beklimmen van de Mount Everest verdient meer lof, dat geef ik direct toe. Toch vond ik dit best een overwinning. Voor iemand die nooit in een sauna wilde, zich altijd omkleedde in hokjes en dat soort dingen. Weet je, het viel reuze mee! En het was praktisch. Probeer maar eens met een beweeglijke peuter in een te klein badhokje binnen een half uur zowel de peuter als jezelf van natte kleren te ontdoen en droog in schone kleren terecht te komen zonder dat je elkaar wat aandoet en je uiteindelijk alsnog met natte kleren en een rothumeur buiten staat.

We zijn er nog niet
En verder. Nog van alles. De gedroomde reizen. Antirimpelcreme. Persoonlijke doorgroei. Portfoliobuilding. Naar de sauna. Een basisschool uitzoeken. En daarna een middelbare school, voor E. Om maar wat te noemen. Ja hallo, want dertig is niet het einde. In sommige gevallen is het pas het begin! Voor mij is het 1/3, want dan word ik uiteindelijk 90. En dat lijkt me wel wat.

Superflauw intro, ik weet het, maar de mensels zijn dat zeker niet. Ze zijn smaakvol, supergezond, je kunt ze met allerlei eten combineren, ze zijn makkelijk te maken, ze zijn goedkoop. En… ze zitten vol knoflook! En daar hou ik van!

Eén ding: je moet dus wel van knoflook houden, want de hoeveelheid van dit goedje dat in de mengsels gaat is best de moeite. Je kunt natuurlijk ook minder gebruiken, maar dan is het lang niet zo lekker.

RECEPT TZATZIKI
1/2 komkommer,  geschild en geraspt
3 teentjes knoflook, geperst (2 mag ook, 1 ook, of 4… wat je wilt)
400 ml. yoghurt (Griekse of biogarde)
2 eetlepels olijfolie
1 eetlepel azijn
zout naar smaak (ik doe meestal best veel)
snufje zwarte peper
munt (gehakte verse of gedroogd, ik doe meestal gedroogd en dan ongeveer 1 el).

HOE?
Schil en rasp de komkommer en stop de rasp in een bakje. Strooi er wat zou over en laat een kwartiertje staan, zodat al het vocht uit de komkommer trekt.

Doe de yoghurt in een kom, pers de knoflook erboven uit en voeg de olie, azijn, zout, peper en munt toe. Goed roeren.

Dan knijp je met je handen de komkommer uit. Het vocht heb je niet meer nodig. De uitgeknepen rasp voeg je toe aan het yoghurtmengsel en je roert het goed door. Proeven en naar smaak nog zout. munt, azijn etc. toevoegen. (ik doe het zelf altijd op gevoel en smaak, dus het kan zijn dat jij de aangegeven hoeveelheden liever anders gebruikt. Be vooral my guest!

Lekker bij pasta met tomatensaus, bij tapas, bij brood met olijven, bij de bbq, bij de lasagne, tja waar niet bij?

RECEPT GUACAMOLE
2 rijpe avocado’s, geschild en ontpit
400 ml yoghurt (Griekse of biogarde)
1 rijpe vleestomaat, in kleine stukjes
3 teentjes knoflook, geperst
1/2 el olijfolie
koriander (gehakte verse of gedroogd. Ik doe altijd gedroogd en dan circa 1 el.)
1/2 limoen, geperst
zout naar smaak
peper naar smaak

Maak de avocado’s schoon en stamp het vruchtvlees schoon met een vork (of pureer het, maar zelf vind ik het lekkerder als er nog bite in het mengsel zit en je de aparte ingrediënten proeft). Maak de vleestomaat schoon en snij het vruchtvlees in heel kleine stukjes. Voeg de avocado en de tomaat aan de yoghurt toe. Voeg ook de olie, koriander, limoensap, zout en peper toe. Meng het mengsel met een vork (of pureer het voor een gladder mengsel). Klaar!

Lekker met tortillachips!

Jumbo Groningen Euroborg is met een vloeroppervlakte van maar liefst 4000 m2 de grootste Jumbo winkel in Nederland. De winkel heeft dan ook een uitgebreid assortiment met meer dan 100 soorten brood, meer dan 250 soorten wijn en er is een ruim versassortiment. Bijzonder is de kookstudio in de winkel waar regelmatig kookclinics gehouden worden.
Wekelijks bezoeken circa 20.000 klanten de winkel. Dit jaar (2008) werd Jumbo Groningen Euroborg verkozen tot beste supermarkt van de provincie Groningen in de verkiezing Supermarkt van het jaar.

Tot nu toe heb ik al verscheidene avonturen in deze winkel meegemaakt. Je zou haast zeggen dat er een deel van mijn leven ligt. Toen E. en ik op een dag gestrand waren in de parkeergarage van de Euroborg (ik had mijn sleutels in de auto laten liggen, it’s a way of living…) konden we geen andere kant op dan, met volle boodschappenkar, terug de Jumbo in te gaan. Nadat ik E. weer in het speelhoekje had gezet, ging ik bij de sigarettenbalie vragen of ik hun telefoon mocht gebruiken. Natuurlijk mocht dat. Ik heb vier telefoontjes moeten plegen voordat ik geregeld had dat D. de reservesleutels kwam brengen. Ik hield het inkomende telefoonverkeer minutenlang tegen, en toch was er niemand die erover begon. Zo lief. We hebben er zo’n uur gezeten, ik met koffie en E. met chocomel. Af en toe trippelde ze op haar sokjes door de winkel om her en der even nieuwsgierig bij de medewerkers te kijken. Soms kregen we een meelevende blik van de medewerkers. Ja, we voelden ons thuis, welkom. Het was bijna jammer toen D. uiteindelijk kwam om ons te redden (uiteraard zijn we je wel erg dankbaar hoor x).

Het assortiment kan me erg blij maken. Ze hebben er de lekkerste Kalamata-olijven. Ze hebben de echte Dodoni-feta (lekkerder is er niet, NEE Apetinafeta komt niet eens in de buurt!), die je op maat kunt laten afsnijden. Ze hebben een uitgebreid tijdschriftenrek. Als E. aan het spelen is in zo’n bouwwerk van netten, rolkussens en dergelijke, kan ik mooi de artikelen over de nieuwste fotosnufjes of de nieuwe liefde van Patries doornemen.

Ze hebben een tapasbar met onder andere goddelijke pepertjes gevuld met roomkaas. Soms MOET ik die echt hebben en eet ik ze in de auto al op. Zo lekker.

Ook heeft Jumbo een groot assortiment biologische producten. Erg fijn, zo hoef je niet én naar de super én naar de reformwinkel. Verder hebben ze de service dat als een bepaald product niet vindbaar is in de schappen, ze het voor je kunnen bestellen. Voortaan zit het dan standaard in het assortiment. Handig toch?

Omdat ik altijd verdwaal tussen al die schappen en meestal niet kan vinden wat ik zoek, heb ik al regelmatig hulp moeten vragen aan een medewerker. En raad eens? Ze zijn altijd vriendelijk en behulpzaam. Bij andere winkels maak ik wel mee dat er diep gezucht wordt en dan vaag een richting wordt opgewezen onder het mom van: ga daar maar verder zoeken. Bij de Jumbo niet. De medewerker loopt helemaal met je mee naar het betreffende product. En als het op is, bestellen ze het na.

Als het druk is bij de kassa, vind ik dat altijd wel spannend. Jumbo heeft namelijk een beleid dat als er meer dan vier wachtenden bij een kassa zijn, je je hele kar met boodschappen gratis mee naar huis mag nemen. Dat wil ik natuurlijk wel! Helaas letten ze goed op en gaat er altijd op tijd een nieuwe kassa open.

Het laatste voordeel is dat deze winkel ook op zondag open is. En druk dat het dan is! Het lijkt wel alsof heel Groningen er is. Zouden mensen zich vervelen? Of zouden ze het ook zo gezellig vinden dat ze een bezoek aan de Jumbo als een echt zondagsuitje zien?

Toch ga ik er niet zo vaak heen. Een keer in de twee weken is veel. Misschien raar, gezien mijn enthousiasme over deze winkel. Weet je wat het is? Ze hebben daar zoveel lekkere dingen dat ik altijd met teveel spullen bij de kassa aankom. En bij het afrekenen schrik ik me meestal rot! Dit wil ik niet te vaak meemaken. Het moet wel leuk blijven! Want zo jumbo als de Jumbo is, zo jumbo is mijn portemonnee nou eenmaal niet.

Iets zegt mij dat ik vroeger teveel kerstfilms gezien heb… In werkelijkheid is mijn familie nogal nuchter. Ze komen weliswaar niet uit Groningen, toch zijn ze aanhangers van het gezegde ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Mijn familie komt het liefst in hun dagelijkse kloffie. Ze houden van lekker eten, maar ze vinden het niet nodig daar heel ingewikkeld over te doen. Zesgangendiner? Dat is gourmetten toch ook? Dan eet je wel tien gangen! Dus gourmetten we. Met de strijkplank naast de tafel voor alle sausjes en bakjes met groenten en stokbrood. Sommige jaren doen we gek. Dan kiezen we voor steengrillen of racletten. Muziek? Uiteraard. Zolang het maar geen kerstmuziek is. Of juist de kerstcd van de Leidsche Sleuteltjes, en dan in een deuk liggen om die zoete stemmetjes.

Een aantal jaren geleden wilde ik eens wat anders. Dat gourmetten hadden we nou wel een keer gezien. Dat kon spannender! Ik zou een viergangenkerstdiner in elkaar zetten. Resultaat was dat de hele keuken bezaaid was met pannen, pakjes, pollepels, sausvlekken, stukken rauw vlees die lagen te wachten op een pan met hete olie. En ga zo maar door. Ik liep met een rode bezwete kop door de keuken te rennen, met een verwarde blik in mijn ogen en volledig de controle kwijt over alle processen die moesten worden gecoördineerd. Uiteindelijk hielp mijn kersverse partner me uit de brand. Leuk voor hem ook, zie je voor het eerst je schoonouders, sta je plotseling een kerstdiner te redden. Binnen korte tijd stond de huisgemaakte soep op tafel, samen met de stokbroodjes met verse knoflookkruidenboter en een lekkere rode wijn. Daarna volgden de hertenbiefstukjes in rode portsaus, aardappelgratin, haricots verts gerold in bacon, gevulde paprika’s, stoofpeertjes op oma’s wijze en een groene salade. Afsluitend hadden we een ijstaartje met verse slagroom en een koffie met een likeurtje. Al met al was het heerlijk, maar wat een drama zeg! En dan was dit eigenlijk nog een vrij simpel menu… De jaren daarna was ik dolblij dat de gourmetpan weer uit de kast kwam.

Toch begint het dit jaar weer te kriebelen. Ik ben inmiddels wat kookervaring rijker. En ik weet hoe ik moet mediteren, dus de stress zal ik de baas moeten kunnen. Zal ik?